Menu

Als het zo gemakkelijk is, waarom doe je het dan niet?

Wanneer je verlangt naar het maken van je eigen muziek, dan ga je dat gewoon lekker doen. Toch? Het lijkt zo gemakkelijk. Je hebt het verlangen om zelf muziek te bedenken (componeren of improviseren), maar je DOET het niet. Of, minder vaak dan je zou willen. En áls je die ene keer je instrument hebt gepakt om lekker te improviseren, dan voel je dat je dit véél vaker zou willen doen. Alleen, het komt er niet van. Je hebt geen tijd, je weet niet hoe je moet beginnen, je hebt eerst de juiste spullen nodig, je moet eerst iets doen om iemand anders te helpen met zijn of haar verlangen. Van improviseren komt in de tussentijd weinig terecht. Niets menselijks is mij vreemd, ik ken deze situatie zelf maar al te goed. Mijn allergrootste verlangen momenteel is om mijn eigen muziek te componeren. Maar het komt er steeds niet van. Daar baal ik oprecht van. Nu heb ik onlangs geleerd (van mijn topcoach Ellen de Dreu) dat ik 3 dingen nodig heb om dátgene te doen waar ik naar verlang. En ik moet zeggen, het helpt. 
 
De drie dingen die ik nodig blijk te hebben om dátgene te doen waar ik naar verlang zijn:
  1. Routine
  2. Discipline
  3. Een externe deadline
Dit klinkt misschien wat onverwacht spartaans van mijn kant. Ik pleit altijd voor passion before pressure. In dit geval heb je deze spartaanse dingen nodig om juist die passie te realiseren. Want weet je, de eerste voorzichtige schetsen van nieuw eigen werk heb ik inmiddels gemaakt. Meer bewijs heb ik zelf niet nodig. 
 
Je hebt een routine nodig, een vast moment per week (of per dag) om uit te voeren waar je naar verlangt. Bij mij is dat dinsdagochtend. Dit moment reserveer ik in mijn agenda en blokkeer ik voor alle andere zaken! In mijn geval ga ik dan componeren. Ik ontdek in zo'n geval bijvoorbeeld dat er nog 15 ideeën in mijn telefoon staan die ik terloops heb ingespeeld of ingezongen. Ik kies er één uit en ga er mee aan de slag. Of ga verder waar ik de vorige keer ben gebleven. Een routine kan voor jou totaal anders zijn dan voor mij. Een paar vaste oefenmomenten in de week. Vijf minuten per dag vrij mogen 'pielen' op je instrument. Je weet zelf het beste welke routine voor jou haalbaar en nodig is. O, ik sjoemel trouwens regelmatig met deze afspraak. En daar heb ik dan achteraf de pest over in.
 
Vervolgens heb ik discipline nodig. Ik spijker mijzelf bij wijze van spreken vast aan mijn stoel. Ik focus me hierbij op het proces, niet op het resultaat. Enjoy the proces. Ik gebruik de middelen die voorhanden zijn, en laat me niet (nou ja, meestal niet) weerhouden door bijvoorbeeld een gebrek aan dat ene juiste microfoontje. Ik vraag me bij alles af 'ben ik nu iets aan het maken, of ben ik nu iets moeilijks aan het uitstellen'? Weerstand komt van angst, verwachtingen, ego of dogma's. Voor jou als cursist kan discipline bijvoorbeeld betekenen dat je jezelf er aan houden om een improvisatie-opdracht uit te voeren die nieuw voor je is. En daarmee buiten je comfortzone ligt. Door je op het proces tijdens die opdracht te focussen, niet op het resultaat, leer je ontzettend veel over jezelf, je instrument en de muziek. (Oeps, ga je onbedoeld tóch vooruit).
 
Tot slot heb ik een externe deadline nodig. Een deadline helpt je om prioriteiten te stellen. Dit vind ik het lastigste punt. Want het gaat in dit geval om mijn eigen verlangen, om vrij werk. Er is geen baas die zit te wachten op een compositie van mij, er is geen platenlabel dat mij gesommeerd heeft iets op tijd in te leveren. Ik maak geen werk in opdracht. Er zit, kortom, niemand op mij te wachten en niemand wordt er beter of slechter van als ik iets wel of niet schrijf. Juist hierom vind ik het zo moeilijk om te doen waar ik zelf graag naar verlang. Veel muzikanten hebben hier totáál geen last van. Maar ik wel. Ik ben zo'n trouwe rakker die eerst haar afspraken met anderen afwerkt voordat ze iets voor zichzelf mag doen. (Ook vaak als excuus om zelf niet te hoeven, want ik vind het eng om eigen werk te laten horen). Sociale druk functioneert juist daarom voor mij uitstekend als externe deadline. Ik heb bijvoorbeeld een tijd geleden een paar repetities ingepland met muzikanten met als doel 'mijn eigen werk' met hen uit te proberen. Zwetend heb ik mijn ideeën uitgewerkt en bibberend naar de repetitie meegebracht. Na die repetities hebben we nog een opname sessie gepland. (Hier te vinden). Járen geleden, toen ik nog geen kinderen had - en dus tijd zat - sprak ik elke week met mijn broer (en bassist) Pieter af om samen te componeren. We maakten een CD en wonnen ook nog de compositieprijs van de Dutch Jazz Competition. (En toch vind ik het nog steeds eng om eigen werk te laten horen).
 
Instagram postDie externe deadline kun je ook minder arbeidsintensief realiseren. Laatst postte ik een foto van mijn eigen werkroutine op Instagram en Facebook. Niet uit ijdelheid, maar uit commitment naar mijzelf. Door mijn voornemen - om die dag eigen werk te maken- te delen, voelde ik me ook verplicht om serieus met mijn eigen ideeën om te gaan. Afspraken met anderen maken voelt voor velen van ons als een externe deadline. Hier kun je gebruik van maken om je eigen verlangen te realiseren. Bijvoorbeeld door regelmatig een les af te spreken, of een groepsprogramma als de jaartraining te volgen, een study-buddy te hebben, aan een jamsessie of optreden mee te doen. Geloof me, als iedereen uit zichzelf gedisciplineerd was, kon ik mijn lespraktijk wel sluiten. 
 
Bedenk voor jouzelf wat het is dat je echt graag wil. Beter leren improviseren? De muziek beter op gehoor leren herkennen? Je eigen stijl ontwikkelen? Met je eigen band ontspannen op het podium staan? En welke routine, discipline en deadline passen hierbij voor jou? Wat is realistisch en haalbaar voor jou, maar daagt je wel voldoende uit? Ik heb over mijzelf geleerd dat ik aan ideeën geen gebrek heb. Ik ben echt wel creatief. Maar ik heb tijd en aandacht nodig om mijn ideeën serieus te nemen en verder uit te werken. Want ik verlang er intens naar om deze tot volwaardige muziekstukken uit te werken en vast te leggen. Omdat zelf muziek creëren zo ontzettend gaaf is. (En doodeng, brrr).
 
Welke vorm van routine, discipline en externe deadline past bij jouw eigen verlangen? Deel je inzichten met mij en met anderen in het commentaarveld. Ik gun jou van harte je eigen resultaten.
 

Reacties  

#5 Jelske Hoogervorst 28-06-2018 08:21
Ha Jean-Luc,
Wat betreft je zoektocht naar het digitaal omzetten van je spel, denk ik aan 2 oplossingen:
- Ooit zag ik de 'feature' dat het notatieprogramma finale ingespeelde audio kan omzetten in muzieknotatie. Ik gebruik het zelf niet.
- Ik heb in een masterclass van Snarky Puppy gevraagd hoe men stukken aanlevert aan de bandleden, zij verspreiden hun audioschetsen (zoals jouw multitrack bijv) onder hun bandleden en iedereen leert het uit zijn hoofd, evt. met een eigen vormschets of zelfs partij. Daardoor werken ze heel snel.

Heb je hier iets aan?
Succes & groet, Jelske
Citeer
#4 Jean-Luc 26-06-2018 04:34
Mijn oefendiscipline is ondertussen goed afgestemd op mijn doelstellingen. Ik werk met een opdeling naar techniek, muzikaliteit en creativiteit, maar zonder vaste planning ; ik oefen waar ik op dat ogenblik zin in heb.
Deadlines werken bij mij averechts ; hoe meer ik onder druk word gezet, hoe minder output er komt (een soort van zich automatisch werende rebellie :)) ; dus ik ga zeker mijzelf niet onder druk zetten.
Af en toe probeer ik ook wel eens iets te componeren. Het componeren (het creatieve deel) en opnemen op de Multi track vind ik leuk en boeiend (voor een korte tijd) maar het transponeren van de partituur neemt teveel tijd in beslag ; tijd die ik veel liever besteed aan oefenen.
Ik zoek eigenlijk naar een (digitale ?) methode die wat ik speel meteen omzet naar een partituur (zoals een midi keyboard maar dan een sax) ; ik weet niet of dit al bestaat...het zal dan ook wel erg duur zijn denk ik...
Citeer
#3 Jelske Hoogervorst 25-06-2018 10:54
De reactie van Ben op Frits:

Hoi Frits,
Idd met wat (gedisciplineerd) oefenen wordt het spelplezier ook vergroot, maar het moet weer geen dwang worden. Daar een balans in zoeken is de kunst. In onze big band heb ik wel eens een geluksgevoel wanneer de saxsectie (ik speel eerste tenor) het stuk beheerst en we elkaar optillen. Dat is dan ook vaak mede door studeren zo gekomen. En toch blijf ik meer weerstand tegen gedisciplineerd oefenen houden dan eigenlijk begrijpelijk is, gezien het ervaren succes.
Op mijn 10e had ik trompetles. Mijn leraar lette vooral op wat niet goed ging. Ik heb het boek nog, A tune a day, met in de kantlijn opmerkingen van hem als ‘tellen!!’ Dat was frustrerend. Misschien speelt dat ook mee in mijn aversie.
Deadlines zijn ook niet aan mij besteed, behalve als de deadline een optreden is.
Veel speelplezier!
Groet,
Ben
Citeer
#2 Frits 24-06-2018 12:38
Routine discipline zit wel goed; vrijwel dagelijks speel ik op 2 verschillende fluiten.
Ik moet wel oppassen voor teveel dwangmatigheid en pushen. Soms moet je gewoon een dagje overslaan om opnieuw te laden. Studeren loont ! Een mogelijkheid om onder dat dwangmatig oefenen uit te komen is voor mij om meer te proberen te improviseren. Dat is veel minder rigide en ontspannen. Wel op het risico af dat je technisch niet vooruit gaat als je het teveel doet.
Enfin: van deadlines wordt ik bloednerveus en werken niet voor mij als amateur. Die heb ik beroepsmatig al vaak genoeg maar snap dat je als Pro jezelf zo wel blijft aanjagen.
Voor mij is het een plezierstopper !
har. Frits
Citeer
#1 Ben 22-06-2018 16:16
Routine: dagelijks wanneer dat kan
Discipline heb ik niet echt. Het moet bij mij een beetje vanzelf komen. Ik realiseer me en heb ook wel de ervaring, dat gestructureerd oefenen me verder helpt, maar ik voel ook weerstand om dit te doen. Ik voel me wel aangesproken door wat je ergens uitlegde over opnames van solo’s kiezen die ik mooi vind en dan stukjes steeds te herhalen met Anytune en evt te vertragen en het mezelf zo aan te leren / te ervaren hoe de taal van die ander aanvoelt.
Deadlines stel ik mezelf tot nu toe niet. Ik ben amateur. Op mijn werk heb ik al veel wat af moet. Maar wie weet ...
Citeer